Τώρα που κάθισε αρκετά η σκόνη χάρη στον/εξαιτίας του Bad Bunny από το Levi’s Stadium στην Σάντα Κλάρα της Καλιφόρνια, κατάλαβα για ακόμα μία φορά πως δεν είναι τυχαίες οι επιλογές που κάνουμε στη ζωή μας, οι φίλοι που μας περιβάλλουν, οι απόψεις που συντηρούμε, οι άνθρωποι με τους οποίους για κανέναν λόγο δεν καταφέρνουμε να συμφωνήσουμε. Άλλωστε είναι λογικό και θεμιτό με εκείνους που δεν έχεις κοινά γνωρίσματα, ερεθίσματα, προτιμήσεις και νοοτροπία, το πιο πιθανό είναι να διαφωνείς στα περισσότερα και τελικά να απέχεις συνειδητά ή και μη.
Δεν μιλάμε για διαφωνία πχ στην ομάδα, ή στο αν προτιμάς τη ζέστη του καλοκαιριού από το κρύο του χειμώνα. Μιλάμε για τη στάση που κρατάς απέναντι στη ζωή, στον δρόμο που έχεις επιλέξει να ακολουθήσεις και που κάνει την καρδιά σου να χτυπάει ήσυχη τα βράδια.
Το Super Bowl για τα 13 λεπτά του Halftime Show
Θα μου πεις “πού κολλάει σε όλα αυτά ο Πορτορικανός καλλιτέχνης;”. Φτάνουμε κι εκεί. Αρχικά να πω ότι οι γνώσεις μου γύρω από το NFL είναι σε επίπεδο νηπιαγωγείου: ξέρω ότι το λένε ποδόσφαιρο -ενώ δεν είναι- και όχι πέφτει ξύλο -ελαφρώς περισσότερο από το κανονικό, το δικό μας. Κατά τα άλλα όμως, ως φαν της μουσικής, περιμένω κάθε χρόνο το σόου του ημιχρόνου και αν κάποια στιγμή αξιωθώ να βρεθώ σε έναν τελικό Super Bowl πιστεύω ότι θα πάω μόνο γι’ αυτό.
Το 13λεπτο “σταματήστε ό,τι κάνετε, στρέψτε μάτια και αυτιά εδώ” του Bad Bunny στο φετινό Super Bowl halftime show, ήταν -για μένα- κάτι παραπάνω από ένα performance. Ναι, βλέποντάς το την πρώτη φορά δεν κατάλαβα τίποτα εκτός το “God Bless America” και μερικές από τις χώρες που ανέφερε αμέσως μετά. Κατά τα άλλα, το μυαλό δεν αντελήφθη το παραμικρό μιας και κατακλιζόταν από ένα τσουνάμι άγνωστων λέξεων. ΟΜΩΣ! Η καρδιά και το σώμα παρασύρθηκαν από το πρώτο δευτερόλεπτο!
Τα μάτια μου πλημμύρισαν χαρά, κίνηση, ένταση και ζωή τόσο από τον ίδιο όσο και από τους πάνω από 300 χορευτές που βρέθηκαν στον αγωνιστικό χώρο ενώ -από το πάθος τους- νόμιζες πως έδιναν το τελευταίο σόου της καριέρας τους!
Το είδα και το ξαναείδα και το ξαναείδα. Και όσο το έβλεπα, τόσο το καταλάβαινα. Όχι δεν έμαθα να ομιλώ και να ραπάρω στα πορτορικανά. Αλλά καταλάβαινα πόσο σημαντικό ήταν για όλες τις χώρες της Αμερικής να βγουν από την αφάνεια, να ακουστούν, να δηλώσουν παρούσες στον κόσμο. Για όλα αυτά τα εκατομμύρια των Λατίνων που κατοικούν στις Ηνωμένες Πολιτείες και βρήκαν φωνή σε παγκόσμια κάλυψη, έστω και για 13 λεπτά, μετά από αιώνες σιωπής. Επιπλέον, μαζί τους βρήκαν την ελπίδα όλοι οι υπόλοιποι -εκτός Αμερικής- λαοί ότι μια μέρα θα ακουστούν και αυτοί.
Ποιος ήταν ο σκοπός τελικά του Bad Bunny?
Γιατί τελικά, μάλλον, αυτός ήταν ο σκοπός του Bad Bunny. Να αδράξει τη στιγμή της κορύφωσής του και μέσα από το δικό του μικρόφωνο να περάσει όλο το αυτό το μουσικό ουράνιο τόξο. Αν μη τι άλλο, ήταν ένα σημάδι ότι παρά τις προσπάθειες για το αντίθετο, πάντα θα υπάρχουν δίοδοι για την ποικιλομορφία και να την καλλιέργεια εύφορου εδάφους για την συμπερίληψη. Όσο κι υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να σβήσουν τις νύξεις ένταξης, η επανάσταση τελικά μεταδόθηκε τηλεοπτικά.
Και όλα αυτά, όχι μέσα από τραγικές κραυγές, πένθιμα εμβατήρια και βαριά ατμόσφαιρα, αλλά μέσα από ένα ξεσηκωτικό πάρτι!
Γυρνώντας στην εισαγωγή, λοιπόν: Υπάρχουν άνθρωποι που είδαν ό,τι είδα κι εγώ και ένιωσαν πάνω κάτω όσα κι εγώ. Με αυτούς, φίλοι μου αλλά και διαδικτυακοί “γνωστοί” μου, επαληθεύθηκε ξανά ότι πορευόμαστε στην ίδια οδό, άλλοι πιο μπροστά άλλοι πιο πίσω. Εκείνοι με τους οποίους έχω εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη για το συγκεκριμένο θέμα της εβδομάδας, καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι και οι υπόλοιπες απόψεις μας συμπίπτουν κάθε φορά που χτυπά μετεωρίτης τη Γη.
Αλλά ακόμα κι έτσι, προχωράμε.
