Η Μαρία Ζαφειράτου γράφει για τα προβλήματα, αλλά και τα περίεργα που έχουν δημιουργηθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο των ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικού, εμπόδια που… προσπαθούν, αλλά δεν μπορούν να μας κάνουν να πάψουμε να το αγαπάμε.
«Η γκρίνια, η αμφισβήτηση, η (ετερο)ντροπή, ακόμα και ο αποτροπιασμός ήταν κυρίως αυτά που μας (ας μην γενικεύω, με) είχαν κυριεύσει πριν αρχίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Και μετά σφύριξε ο διαιτητής την έναρξη του πρώτου αγώνα…
Όχι, δεν μου έφυγε το ξενέρωμα από και για όλα όσα -εξεφτελιστικά για το ποδόσφαιρο- έχουμε διαβάσει έως τώρα: για τις ακυρώσεις βίζα φιλάθλων χωρίς καμία εξήγηση, για την επιστροφή του Σομαλού διαιτητή στο σπίτι του γιατί “έτσι ήθελαν οι ΗΠΑ, εγώ να κάνω τί;” όπως εξήγησε (χα!) ο Ινφαντίνο, για τους εξονυχιστικούς ελέγχους που περνούν πολλές αποστολές ομάδων βλέπε Ουρουγουάη, ενώ την ίδια στιγμή τυγχάνουν αποθέωσης άλλες βλέπε Πορτογαλία. Αλλά θα μου πείτε η μία είναι στη Ν.Αμερική, η άλλη έχει τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Ε, το ίδιο είμαστε; Αλλά τι να πει και το Ιράν που παίζει στο Λος Άντζελες και κοιμάται στο Μεξικό…
Πολύ φοβάμαι ότι ο εξωαγωνιστικός παραλογισμός θα συνεχιστεί και το φετινό Μουντιάλ θα μας κάνει το αντίστοιχο “ματωμένο” του Κατάρ με τις “ομορφιές” του να μοιάζει με παιδικό πάρτι. Το μόνο θετικό στην όλη υπόθεση είναι ότι στα παρατράγουδα της FIFA που αποφάσισε σχεδόν να γίνει ο “γιες-μίστερ” του Ντόναλτ Τραμπ, η πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών εκφράζει ανοιχτά την δυσφορία της και ευτυχώς χωρίς πολλή διακριτικότητα.
Ο Φαν Ντάικ έκραξε χωρίς δισταγμό τα cooling breaks, αναφέροντας μέσες άκρες ότι θα έπρεπε να δίνονται όταν κρίνεται απαραίτητο και όχι για χάρη των διαφημιστικών, ενώ υπήρχαν άβολες στιγμές σε συνεντεύξεις Τύπου στις οποίες άνθρωποι της Ομοσπονδίας δεν επέτρεπαν σε ποδοσφαιριστές να μιλήσουν ισπανικά ή πορτογαλικά παρά μόνο αγγλικά!
Κι ευτυχώς ήρθε το Κουρασάο
Ακόμα όμως και με όλα αυτά τα τραγελαφικά, το ποδόσφαιρο μαγικά καταφέρνει να βγαίνει στην επιφάνεια θριαμβευτής. Όχι πάντα μέσα από το θέαμα, αλλά πάντα μέσα από τους πρωταγωνιστές. Εντός ολίγων ημερών, ολόκληρη η υφήλιος γνώρισε (και αγάπησε θα τολμήσω να πω) το Κουρασάο, πού βρίσκεται, γιατί έχει πολύχρωμα σπίτια, για την χαρά της ζωής που εκπέμπει η αποστολή από τη στιγμή που πάτησε το πόδι της στη διοργάνωση. Μέσα σε 90 λεπτά αγώνα οι φίλοι της μπάλας, έμαθαν τον Βοζίνια, τον γηραιότερο τερματοφύλακα του Παγκοσμίου Κυπέλλου από το Πράσινο Ακρωτήρι, ο οποίος στο ντεμπούτο του έκανε εμφάνιση καριέρας απέναντι στην Ισπανία και πλέον έχει σε ακόλουθους στο Instagram 5 φορές (and counting…) τον πληθυσμό της χώρας τους. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξεκίνησε την καριέρα του στα 25 και δεν μπόρεσε να πάρει τη μητέρα του στην αποστολή λόγω κόστους της βίζας.
Όσο και να προσπαθεί η παγκόσμια ομοσπονδία να μετατρέψει το Παγκόσμιο Κύπελλο σε ένα ακόμα ΑΤΜ που κόβει ατελείωτα χρήματα, θα υπάρχουν ιστορίες ανθρώπων βγαλμένες από τα πιο βαθιά ποδοσφαιρικά όνειρα. Και αυτόν τον υπερπολίτιμο θησαυρό κρατάμε εμείς που δεν ξενερώνουμε ποτέ (;) με την μεγάλη μας αγάπη».
