«Η Μαρία Ζαφειράτου να πάει λίγο πίσω στο χρόνο, όταν τελείωνε το σχολείο και μπροστά μας ήταν ένα μεγάλο και ανέμελο καλοκαίρι…».
Ήρθε ο γιος μου όλος χαρά, που αν τον άφηνα θα άναβε και καπνογόνο μέσα στο σαλόνι, πανηγυρίζοντας “ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ! ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!”.
-Ε όχι και “τέλος το σχολείο”! Έχεις και τις εξετάσεις, μην ξεχνιόμαστε, πρόλαβα να ξεστομίσω ως αυθεντική ψυχή του πάρτι…
Δεν τον είδα να πτοείται. Και ευτυχώς θα πω. Γιατί, τη στιγμή που αποφάσισα να τον ξενερώσω, την ίδια το μετάνιωσα. Ακριβώς διότι αμέσως συνειδητοποίησα/παραδέχθηκα ενδόμυχα πως απλώς ζήλεψα τόοοοοοσο πολύ την ξεγνοιασιά του που προσπάθησα να τον τραβήξω στην δική μου “συνέχισε να δουλεύεις, το δικό σου σχολείο δεν έχει τελειώσει ακόμα” πραγματικότητα.
Προσπάθησα να θυμηθώ πώς είναι.
Η αίσθηση της τελευταίας μέρας στο σχολείο. Η κίνηση “αφήνω την τσάντα στην άκρη του δωματίου μου και θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να ξανασχοληθώ μαζί της”. Η εκκαθάριση της σκέψης από τα “τι πρόγραμμα έχουμε αύριο; γράφουμε; έχω διαβάσει;”. Δεν κατάφερα να τα επαναφέρω στη μνήμη μου. Αυτή, την απόλυτη, ελαφρότητα της ημέρας, την έχω χάσει.
Μήπως είναι ίδια με την τελευταία ημέρα στη δουλειά πριν τις διακοπές; ωραία θα ήταν αλλά, όχι. Ακόμα και αυτή κουβαλάει βαλίτσες που πρέπει να φτιάξεις, check in που επιβάλλεται να κάνεις, αυτοκίνητα που οφείλεις να φορτώσεις και πράγματα που δεν δικαιούσαι να ξεχάσεις πριν λυθεί ο κάβος του καραβιού.
Γι’ αυτό λοιπόν, αυτές τις ημέρες των εξετάσεων της 2ας γυμνασίου αρκούμαι σε ένα χαλαρό “θα διαβάσεις;” ή “διάβασες;” για να εισπράξω πάντα ένα ακόμα πιο cool “ναι, μαμά μην ανησυχείς”. Όχι, δεν ανησυχώ και δεν έχει να κάνει με το γεγονός ότι είναι ένας καλός μαθητής. Ή για να το θέσω κατά πως ο ίδιος δήλωσε “ήταν μια απαιτητική χρονιά αλλά τα πήγα αρκετά καλά”. Έχει να κάνει με το γεγονός ότι είναι 13, άκλειστα. Και δεν θα είναι ποτέ ξανά στη ζωή του σχεδόν 13. Δικαιούται μέχρι το μεδούλι αυτή την χαλαρότητα, όχι γιατί φέρνει καλούς βαθμούς. Αλλά γιατί είναι παιδί.
Προσπαθώ πολύ συνειδητά να μην του φυτεύω ενήλικες υποχρεώσεις και άγχη που δεν αρμόζουν στα χρόνια του.
Ούτως ή άλλως η από εδώ και πέρα μαθητική ζωή του μόνο απαιτητικές εξετάσεις και ανοιχτά βιβλία θα έχει.
Όσο μπορεί τουλάχιστον ας ζήσει στο παρόν και στην πραγματική του ηλικία. Ίσως μέσα από αυτόν, να ξαναθυμηθώ κι εγώ πώς είναι η αίσθηση “ΝΑΙΑΙΑΙΑ! ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟΟΟΟΟΟ!!!”, ποιος ξέρει;
