Η Μαρία Ζαφειράτου γράφει για την απόφαση του Γιάννη Κωνσταντέλια να αποχωρήσει από την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ώστε να είναι κοντά στην οικογένειά του.
«Λίγες ώρες πριν μάθουμε για την απόφαση του Γιάννη Κωνσταντέλια να θέσει εαυτόν εκτός Εθνικής ομάδας, έτυχε να συζητάμε γι’ αυτόν με τον Αλέξανδρο Τσουβέλα στην πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή μας. Μεταξύ άλλων λέγαμε το πόσο αγαπητός είναι στο μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων φιλάθλων και φυσικά πόσο τυχεροί είμαστε όλοι να τον απολαμβάνουμε στο εγχώριο πρωτάθλημα.
Για πολλούς, αρχικά και για μένα, ήταν ένα σοκ η ανακοίνωση της αποχώρησής του από το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Μα φεύγει; Γιατί; Επειδή έκανε παιδί; Και περιμένει ένα ακόμα; Είναι αυτοί σοβαροί λόγοι για να αφαιρέσεις από την καριέρα σου ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της; Σε τόσο νεαρή ηλικία;
Λίγα δευτερόλεπτα μετά το “σοκ” μου ήρθαν στο μυαλό τρεις διαφορετικοί άνθρωποι του ποδοσφαίρου που σε συζητήσεις μας σχεδόν παραδέχθηκαν ότι έχουν χάσει μεγάλο μέρος της βρεφικής -και όχι μόνο- ηλικίας των παιδιών τους. Δεν μιλάμε απλώς εξαιτίας των πολλών παιχνιδιών, των ταξιδιών, των εκτός έδρας ματς. Σε πολλές περιπτώσεις ποδοσφαιριστές και προπονητές αλλάζουν πόλη ή και χώρα για μία, δύο, πολλές σεζόν, αφήνοντας την οικογένεια πίσω και περιμένοντας τα αγωνιστικά “διαλείμματα” για λίγες ημέρες επανασύνδεσης.
Η καριέρα προηγείται. Ή μάλλον, η καριέρα προηγείται; Αξίζει το κόστος; Πιστεύω πως αν ρωτήσεις τους περισσότερους θα σου πουν πως όχι. Τι χρηματικό ποσό μπορεί να αντικαταστήσει το να βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει; Με ποιο συμβόλαιο λες “οκ, χαλάλι που δεν το είδα να κάνει τα πρώτα του βήματα, να λέει τις πρώτες του λέξεις. Δεν πειράζει που δεν το πήρα τόσο πολύ αγκαλιά όταν ήταν μωρό, να το παρηγορήσω, να το κοιμήσω, να το κάνω να νιώσει ασφάλεια στα χέρια μου, να μην είμαι ένας μπαμπάς από την οθόνη του κινητού;”. Ποια επιταγή τα καλύπτει όλα αυτά; Τα απλά, τα καθημερινά, τα λίγα, τα πολλά, τα ασήμαντα, τα πολύ σημαντικά.
Οι γενιές μας μεγάλωσαν σε έναν κόσμο μαθαίνοντας πως τα πολλά δεν είναι ποτέ αρκετά. Ίσως οι επόμενες να έχουν ήδη συνεδητοποιήσει πλέον πως τα αρκετά είναι πολλά. Και ο “Ντέλιας” ανήκει σε αυτή τη γενιά. Πριν λίγες ημέρες η κριτική που άσκησε γυναίκα δημοσιογράφος της L’ Equipe στον Ντοκού για την επιθυμία του να αφήσει την Εθνική Βελγίου προκειμένου να είναι παρών στη γέννηση του παιδιού του, κατακεραυνώθηκε από παντού. Είναι πια ξεκάθαρο πως ο ρόλος του μπαμπά δεν είναι διακοσμητικός. Ευτυχώς θα πω.
Γι’ αυτό και βλέπω την κίνηση του Έλληνα ποδοσφαιριστή όχι απλώς με συμπάθεια, αλλά με τεράστια αγάπη. Και είμαι σίγουρη πως πολλοί πρώην και νυν συνάδελφοί του ζήλεψαν την διαύγεια με την οποία πήρε αυτή την απόφαση όντας στο απόλυτο peak της καριέρας του. Ο τρόπος που αποφάσισε να βάλει τα πράγματα στη ζυγαριά της ζωής δείχνει πως ξέρει να αναγνωρίζει και να εκτιμά τα αρκετά ως και κάτι παραπάνω από πολλά».
