“Η Μαρία Ζαφειράτου είναι έτοιμη για μία καλή και επικοινωνιακή σεζόν χωρίς κινητό… Πριν πεις ότι αυτό δεν γίνεται, μήπως γίνεται;”
Ποιο κριτήριο σάς επιβεβαιώνει ότι περνάτε καλά; Εμένα η απουσία του κινητού. Ή τουλάχιστον η ελαχιστοποίηση της ανάγκης να το πιάσω στα χέρια μου. Πρόκειται για μία διαπίστωση που είχα κάνει πριν από περίπου ένα εξάμηνο, μετά από ένα δείπνο με φίλο. Καθίσαμε σχεδόν τρεις ώρες στο εστιατόριο, συζητήσαμε για πολλά, γελάσαμε αφάνταστα, μοιραστήκαμε 1-2 μυστικά, κουτσομπολέψαμε -ναι!-, ανταλλάξαμε απόψεις.
Το καθιερωμένο μήνυμα “έφτασες; όλα καλά;” στο κλείσιμο της βραδιάς, ακολούθησε και το “κατάλαβες ότι δεν αγγίξαμε κινητό όλη αυτή την ώρα, ε;”. Κι εκεί συνειδητοποίησα κάτι που συνηθίζω να κάνω τελικά πολύ περισσότερο καιρό. Όταν βγαίνω, είτε με τα παιδιά, είτε με φίλους, το κινητό, μπαίνει στην άκρη. Για παρόμοιους λόγους δεν επιτρέπω στα παιδιά μου να παίρνουν το κινητό τους μαζί, καθώς έχουμε ξεκαθαρίσει ότι ο πρώτος και κύριος λόγος ύπαρξής του είναι για να επικοινωνούμε μεταξύ μας όταν δεν είμαστε μαζί.
Κάπως έτσι κύλησε και αυτό το καλοκαίρι. Το μεγαλύτερο μέρος των διακοπών πέρασε με την παρέα μας, ένα σύνολο περίπου 10 ατόμων μικροί μεγάλοι. Τις ώρες που ήμασταν στη θάλασσα, παίζαμε ή τρώγαμε το κινητό ήταν σε μία τσάντα ξεχασμένο. Ίσως και γι’ αυτό τον λόγο “κατάφερα” φέτος τρία πολύ σημαντικά πράγματα:
Α) Να μην σκεφτώ καθόλου όλα όσα με περιμένουν τον Σεπτέμβριο. Ούτε τα σχολεία, τις δραστηριότητες των παιδιών, τις ατελείωτες λίστες με τα ψώνια που προκύπτουν αλλά ούτε και αυτά που χρειάζεται να οργανώσω σε επαγγελματικό επίπεδο. Διότι είμαι σίγουρη ότι ο αλγόριθμος θα έπιανε τον παλμό και με όλους τους τρόπους θα ανέβαζε τους δικούς μου.
Β) Ήρθα σε ουσιαστική επαφή με τους ανθρώπους μου. Ωραίες κουβέντες, στιγμές και αναμνήσεις. Το κινητό λειτούργησε περισσότερο έως φωτογραφική μηχανή, παρά έως οτιδήποτε άλλο.
Γ) Διάβασα 4 βιβλία! Για κάποιους ίσως δεν είναι σημαντικό επίτευγμα. Για μένα, που τέσσερα βιβλία δεν είχα διαβάσει συνολικά τα τελευταία τέσσερα χρόνια, είναι κατάκτηση του λογοτεχνικού Έβερεστ.
Το ακόμα καλύτερο και αισιόδοξο όλου αυτού είναι ότι δεν ήμουν (η) μόνη. Είναι χαρακτηριστική, μάλιστα, η στιγμή που συζητούσαμε να πάμε σε μια πιο απόμακρη παραλία και όταν διευκρινίστηκε ότι “μπορεί να μην έχει σήμα εκεί”, ακούστηκε ένα σύσσωμο, φάουλ ειρωνικό “ω, όχι ρε γαμώτοοοοοο”… Και αμέσως μετά τα μαζέψαμε και πήγαμε.
Ναι, το κινητό έχει γίνει μια τρομακτική προέκταση του χεριού μας. Ναι, σε αυτό έχουμε στηρίξει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας. Είναι τηλέφωνο, laptop, οδηγός, κάμερα, ρολόι, φως, υπολογιστής, μεταφραστής, σύμβουλος. Όμως κακώς μάς έχει δοθεί η εντύπωση, σχεδόν βεβαιότητα ότι δεν μπορούμε χωρίς αυτό. Και ακόμα χειρότερα ότι η απουσία του ορίζει πλήρως, δηλαδή αποκλείει την επικοινωνία. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο και δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να επιχειρηματολογήσω διότι όλοι καταλαβαίνουμε τους λόγους.
Νομίζω ότι η γενιά μας, περισσότερο από κάθε άλλη, αρχίζει όλο και πιο συχνά να γυρνάει το κινητό με την οθόνη προς τα κάτω, να το βάζει στο mute, να προγραμματίζει το βράδυ την υπηρεσία “μην ενοχλείται”, να απενεργοποιηθεί τις ειδοποιήσεις. Διότι είναι αυτή που έμαθε μεγαλώνοντας να κάνει πρόσωπο με πρόσωπο παρέα, να ανεβαίνει χωρίς να “ανεβάζει”, να μιλάει χωρίς να πληκτρολογεί, να αρέσει και να απορρίπτει από κοντά. Και όχι μόνο τα θέλει πίσω όλα αυτά, αλλά είναι και διατεθειμένη να τα δείξει και στις επόμενες.
Καλή και επικοινωνιακή σεζόν να έχουμε.
