«Η Μαρία Ζαφειράτου διαπιστώνει για άλλη μια φορά πόσο αγαπάει το ποδόσφαιρο και συμφωνούμε απόλυτα μαζί της»…
Εσείς πού βρίσκετε χαρά όταν βλέπετε ποδόσφαιρο; Το σκεφτόμουν πολύ έντονα τις τελευταίες ημέρες, όταν είχα back to back αρκετές τέτοιες αφορμές για να απολαύσω το αγαπημένο άθλημα σχεδόν όλης της υφηλίου.
Είναι (πάντα) τα αποτελέσματα αυτά που καθορίζουν την ευθυμία μας στο ποδόσφαιρο; Κάποιες φορές, ναι. Σίγουρα όχι πάντα. Τουλάχιστον για μένα. Ίσως γιατί μεγαλώνοντας με ενδιαφέρει περισσότερο η ουσία, το συναίσθημα, η προσπάθεια και κυρίως η συνειδητοποίηση ότι η αγάπη για την μπάλα και κατά συνέπεια για την ομάδα και τους παίκτες είναι κάτι πολύ βαθύτερο για το καθορίζει μία νίκη ή μία ήττα. Συνειδητοποίησα λοιπόν τελευταία, κάτι που μάλλον ήξερα από πάντα. Είμαι συλλέκτης εικόνων και συναισθημάτων, όχι αποτελεσμάτων.
Βρέθηκα (επιτέλους!) στο Άνφιλντ για να παρακολουθήσω τον αγώνα της Λίβερπουλ με την Παρί Σεν Ζερμέν. Ο αγώνας αυτός καθ’ αυτός είναι το τελευταίο πράγμα που θα έμπαινε στη λίστα των memoir μου, και όχι, η -εδώ που τα λέμε αναμενόμενη- ήττα των «Κόκκινων» δεν είναι ο λόγος. Διότι ήταν τόσα άλλα που προηγούνται…
Η παρέα των νεαρών που τραγουδούσαν αγκαλιά και παράλληλα ήταν σε «ζωντανή σύνδεση» με κάποιον που δεν είχε τη δική τους τύχη και τους παρακολουθούσε από το κινητό, η μαμά που δοκίμαζε στο 5χρονο κοριτσάκι της ένα φούτερ YNWA (το ίδιο πήρα κι εγώ για τη δική μου), τον κύριο που καθόταν σκυφτός δίπλα στο μνημείο με τα ονόματα των θυμάτων του Χέιζελ. Μπορεί κάποιο από αυτό να ήταν ένα αγαπημένο του πρόσωπο ή να θρηνούσε μια άλλη προσωπική απώλεια.
Ένα χαρτόνι, ένα σύνθημα, μία μαμά στα κάγκελα…
Και φυσικά ο ύμνος πριν από την έναρξη. Ναι, είχα ακούσει, είχα δει, μου είχαν πει, είχα διαβάσει. Τίποτα, μα τίποτα δεν μπορεί να πλησιάσει ούτε στο παραμικρό αυτό που πραγματικά (σου) συμβαίνει όταν το ζεις από κοντά. Είσαι δεν είσαι.. lad. Φεύγεις και λες «δεν μπορώ, παρά μια μέρα να ξανάρθω».
Λίγες ημέρες μετά, πήγα με τον γιο μου (τις υποσχέσεις μας πρέπει να τις κρατάμε) να δούμε το ΑΕΚ-ΠΑΟΚ. Ξανά, το (θετικό, αυτή την φορά, για την ομάδα μου) αποτέλεσμα, ήταν το τελευταίο για το οποίο χάρηκα. Κι εκεί άλλες εικόνες με ξεμυάλισαν: ο πιτσιρικάς με το χαρτόνι που έλεγε ότι ήρθε από τη Θεσσαλονίκη και παρακαλούσε για τη φανέλα του Πινέδα, η συνάντησή μου με παλιούς συναδέλφους και η… ανασκαφή αναμνήσεων από την «παλιά» Νέα Φιλαδέλφεια και το Νίκος Γκούμας. Ο Βίντα που είδε σχεδόν ολόκληρο το ματς όρθιος, να παροτρύνει, να πανηγυρίζει, να δίνει οδηγίες. Η αγκαλιά του Νίκολιτς στον Λουτσέσκου. Και όταν κάποιοι -ευτυχώς όχι πολλοί, δυστυχώς αρκετοί- άρχιζαν να τον βρίζουν, τα, παρηγορητικά, γύρω σχόλια των φιλάθλων «αφήστε τον ήσυχο, πέθανε ο πατέρας του».
Ήρθε και ο τελικός Κυπέλλου να μάς θυμίσει ότι τα τρόπαια δεν τα σηκώνουν μόνο οι «μεγάλοι». Και είναι αλήθεια ότι με τον Κυπελλούχο ΟΦΗ χάρηκαν πολλοί, μη Κρητικοί, όχι γιατί ήταν αντι-ΠΑΟΚ αλλά γιατί η χαρά των ομάδων που δεν είναι χορτασμένοι από τέτοιου είδους καταστάσεις, μας μοιάζει πιο έντονη, πιο γεμάτη, πιο εκρηκτική. Την ζηλέψαμε η αλήθεια είναι. Σαν την μαμά του Νους ένα πράγμα. Όλοι θα θέλαμε να ήμασταν στην μία ή την άλλη πλευρά του κάγκελου.
Αλλά και ο πρώτος ημιτελικός του Champions League ανάμεσα στην Παρί Σεν Ζερμέν και την Μπάγερν Μονάχου, ήταν από αυτούς που λες «γίνεται να παίξετε λιγάκι ακόμα; Να, για περίπου 4-5 ημίχρονα;». Μέσα σε αυτή την καταιγίδα ταλέντου ένθεν κακείθεν, κάθε φορά που βλέπω τον Κβαρατσκέλια να «οργώνει» τον αγωνιστικό χώρο, ευχαριστώ τον ποδοσφαιρικό θεό που τον προσγείωσε στον πλανήτη μας. Και καμιά φορά, προσπαθώ να φανταστώ τι μπορεί να σκέφτονται τώρα οι άνθρωποι της Ντιναμό Τιφλίδας οι οποίοι σχεδόν τον έδιωξαν από την ομάδα τονίζοντάς του ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνει ο ποδοσφαιριστής που ονειρευόταν. Ίσως και είχαν δίκιο. Ίσως και να μην έγινε ο ποδοσφαιριστής που ονειρευόταν. Ίσως και να έγινε (ή να γίνεται) κάτι μεγαλύτερο.
