«Έχανε η ΑΕΚ; έφταιγε ο Μάνταλος. Δεν έπαιζε καλά η ΑΕΚ; έφταιγε ο Μάνταλος. Έβρεχε; Ο Μάνταλος….» Η Μαρία Ζαφειράτου γράφει για τον Πέτρο Μάνταλο.
Από μια ομάδα περνούν δεκάδες ποδοσφαιριστές κάθε σεζόν. Κάποιοι δεν προλαβαίνουν καν να την ολοκληρώσουν και αποχωρούν συνήθως αντιστρόφως ανάλογα του θορύβου που προκαλεί ο ερχομός τους.
Άλλοι μένουν αρκετά χρόνια, δένονται με την ιστορία και τους φιλάθλους του συλλόγου, αλλά κάποια στιγμή έρχεται η ώρα να πάνε παρακάτω. Ή παραπάνω, εξαρτάται την περίπτωση. Ο κόσμος δεν τους ξεχνάει, αλλά από την άλλη δεν μένει προσκολλημένος σε αυτούς. Προχωράει και αυτός.
Και υπάρχει και ο Μάνταλος.
Μία Άλλη Εντελώς Κατάσταση. Σαν να τον ξέχασε ο χρόνος. Σαν να βγήκε από την χρονοκάψουλα. Σαν να ήρθε από την δεκαετία του ’80, τότε που οι παίκτες δεν ήταν γυρολόγοι. Τότε που ρίζωναν στην ομάδα της καρδιάς τους, υπέμεναν τα δύσκολα, τα ζόρικα κι ήλπιζαν για τα καλύτερα χωρίς κανένας, ποτέ να τους τα εγγυάται.
Η περίπτωσή του λοιπόν, πλέον, δεν είναι απλώς σπάνια. Είναι μοναδική. Τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα. Είναι ο ποδοσφαιριστής του οποίου το όνομα θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη φιλάθλων, πολλών των ηλικιών γιατί τους έδωσε την ευκαιρία να τον δουν εκει, στο χορτάρι και να τον θυμούνται από την παρουσία του κι όχι από εξιστορήσεις μπαμπάδων.
Αυτός ο ποδοσφαιριστής κουβαλάει 12 χρόνια τώρα (και πάει για 13) το κιτρινόμαυρο νούμερο 20 στην πλάτη του και μαζί τόσα άλλα. Ερχόμενος σε μία όχι και τόσο φωτεινή (sic) περίοδο του Δικεφάλου, η πορεία του ήταν ένα αγωνιστικό και ψυχολογικό roller coster. Τραυματισμοί, κύπελλα, αποθέωση και γιουχαρίσματα στο ίδιο μπλέντερ. Και μέσα σε όλα, δύο χειρουργεία που θα έκαναν πολλούς να τα παρατήσουν χωρίς δεύτερη σκέψη.
Το “πού παμε με τον Μάνταλο;”, μόνο σε τατουάζ δεν το είχαμε δεί. Ήταν ο παίκτης που πολλοί λάτρευαν, άλλοι τόσοι -ίσως όχι μισούσαν αλλά σίγουρα- δεν άντεχαν να βλέπουν και κάποιοι είχαν για να του φορτώνουν όλα τα δεινά του κόσμου.
Έχανε η ΑΕΚ; έφταιγε ο Μάνταλος. Δεν έπαιζε καλά η ΑΕΚ; έφταιγε ο Μάνταλος. Έβρεχε; Ο Μάνταλος. Είχαμε οικονομική κρίση; Ποιος άλλος; ο Μάνταλος. Ώσπου -κάτι πήγε, αλλά τελικά δεν- έσπασε. Δεν είναι μυστικό, ότι ο Έλληνας διεθνής ήταν σχεδόν στην έξοδο το 2022. Και γύρισε ξανά πίσω με τον όρο ότι δεν θα ξαναφορέσει το περιβραχιόνιο του αρχηγού που όπως έδειχναν τα πράγματα, σε εκείνον δεν ήταν περασμένο στο μπράτσο αλλά… στον λαιμό.
Η (απ)αλλαγή αυτού του βάρους του έδωσε φτερά. Όμως τελικά, απεδείχθη πως, αρχηγό δεν σε κάνει ένα κομμάτι ύφασμα. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Ο Μάνταλος παρέμενε και παραμένει-φυσικός- ηγέτης εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Χωρίς πολλά λόγια, χωρίς βεντετισμούς, χωρίς έπαρση. Ποτέ δεν ήταν των λόγων. Πάντα με τις πράξεις έδειχνε ό,τι είχε στην καρδιά και το μυαλό του.
Η αποχώρησή του από την Εθνική ομάδα είναι μια απώλεια, αλλά και μια φυσική ροή των πραγμάτων. Όπως θα είναι και αυτή από την ΑΕΚ, όταν έρθει. Κρατάμε όσα είδαμε, ζήσαμε, αισθανθήκαμε όλοι εμείς που αγαπάμε το ποδόσφαιρο με τον τρόπο τον παλιό. Αυτόν που συνδέει χρώματα, εμβλήματα, προσωπικότητες, καρδιοχτύπια, σφιγμένες γροθιές και βουρκωμένα μάτια.
