Η Μαρία Ζαφειράτου είναι έξαλλη με τη FIFA και έχει δίκιο
Στην ερώτηση “μέχρι πού μπορεί να φτάσει η απληστία του ανθρώπου για το χρήμα;” η απάντηση δεν μπορεί ποτέ να είναι άλλη από την “μέχρι εκεί που δεν φαντάζεσαι”.
Διαβάζοντας την είδηση πως το Κατάρ βρίσκεται σε συζητήσεις με την FIFA προκειμένου να αναλάβει -ΚΑΙ- το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων Γυναικών, σκεφτόμουν πως είτε κάποιος/α υπέπεσε σε μια πολύ μεγάλη δημοσιογραφική γκάφα είτε πως η Πρωταπριλιά μάς ήρθε κάπως νωρίς τη φετινή χρονιά.
Διότι μιλάμε για τη χώρα που δεν επιτρέπει στις γυναίκες να κυκλοφορούν στο δρόμο χωρίς τη συνοδεία συγγενούς -ανδρικού φύλου εννοείται!-, δεν επιτρέπει στις γυναίκες να πηγαίνουν στο γιατρό μόνες τους, να παίρνουν αποφάσεις που αφορούν στη δική τους υγεία, δεν μπορούν να ταξιδέψουν εκτός χώρας χωρίς (ανδρική) άδεια. Ακόμα, όχι μόνο δεν προστατεύονται από την ενδοοικογενειακή βία, αλλά αν τολμήσουν να φύγουν από το σπίτι, ο άνδρας έχει το δικαίωμα να την κλείσει σε ψυχιατρική κλινική (!).
Και σε αυτό το πλαίσιο της καθημερινότητας για τις γυναίκες -αλλά και για την ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα η οποία διώκεται ποινικά σε εκείνα τα μέρη- το Κατάρ θεωρεί απολύτως φυσιολογικό να διεκδικήσει και να φιλοξενήσει μια διοργάνωση που προάγει την ισότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την πρόοδο…
Κάπου εδώ να σημειώσουμε ότι το Κατάρ δημιούργησε μια εθνική ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών το 2009 η οποία έπαιξε λίγους αγώνες, κατόπιν εξαφανίστηκε και φυσικά δεν υφίσταται καν στο παγκόσμιο ranking.
Η FIFA τι βλέπει σε όλα αυτά; Βλέπει μια ευκαιρία για αλλαγή, για εξευγενισμό; Όχι. Θέτει όρους και προϋποθέσεις που προστατεύουν τις γυναίκες, είτε ως αθλήτριες, είτε ως φιλάθλους, είτε ως ανθρώπους στην τελική; Όχι. Η FIFA βλέπει έτοιμα γήπεδα, τα οποία όλοι θυμόμαστε ότι χτίστηκαν με πολύ αίμα, στην κυριολεξία, από μετανάστες οι οποίοι -όσοι επέζησαν- πληρώνονταν από ελάχιστα έως και καθόλου. H FIFA, φυσικά, βλέπει πολύ χρήμα. Το κακό είναι όμως ότι πλέον βλέπει μόνο αυτό. Το ποδόσφαιρο και οι αξίες που πρεσβεύει δεν έχουν κανέναν πρωταγωνιστικό ρόλο εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες, με την κατάσταση να γίνεται όλο και πιο απογοητευτική για τους φίλους της μπάλας.
Θυμίζουμε, ότι τόσο η ισπανική όσο και η ιταλική ομοσπονδία έχουν έρθει σε συμφωνία με χώρες όπως τα ΗΑΕ, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ ώστε αρκετά από τα παιχνίδια, όπως έγινε πρόσφατα με το Super Cup Ισπανίας, να διεξάγονται πολλά χιλιόμετρα μακριά από τις χώρες τους. To ποδόσφαιρο φεύγει από την έδρα του, μιας και τα υπέρογκα έσοδα, είναι ο τέλειος λόγος να γίνουν περιπλανώμενοι θίασοι μέχρι και τα μεγαλύτερα ονόματα του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Ίδιο τσίρκο λοιπόν, θέλουν να κάνουν και το ποδόσφαιρο γυναικών. Και δεν έχουν κανένα πρόβλημα με αυτό.
