Μετά και την εισβολή τραμπούκων σε γήπεδο όπου παιζόταν ποδόσφαιρο γυναικών, η Μαρία Ζαφειράτου αναρωτιέται πόση ακόμα βία στα γήπεδα αντέχουμε ακόμα…
«Σκέφτομαι κάθε τόσο -και με τις ανάλογες αφορμές…
Από τότε που δολοφονήθηκε ο Άλκης, τί έχει αλλάξει; Τί έχει βελτιωθεί; Πόσο μπροστά έχει προχωρήσει το ελληνικό ποδόσφαιρο από άποψη εξέδρας; Πόσο φιλικό προς τους φιλάθλους έχει γίνει το περιβάλλον στο γήπεδο; (Και στο τέλος: μετά από τον Άλκη, πόσες φορές είπαμε ακόμα “ποτέ ξανά;”).
Αν δεν είσαι οργανωμένος, ενήλικας, άνδρας, με σοβαρή σωματική δομή, μπορείς να σταθείς; Μπορείς να υπερασπιστείς την ομάδα σου, χωρίς να κινδυνεύσει η σωματική σου ακεραιότητα; Και αν είναι, είσαι ικανός να κάνεις το ίδιο και για τα παιδιά σου που ενδεχομένως θέλεις να μυήσεις στον μαγικό κόσμο της μπάλας;
Μπορείς να πεις “θα πάω με την οικογένεια μια κοντινή κυριακάτικη εκδρομή, να δούμε μπάλα” με τη σιγουριά ότι θα επιστρέψετε ακέραιοι όλοι, συμπεριλαμβανομένου και του αυτοκινήτου; Κανείς δεν βάζει το χέρι του στη φωτιά.
Γι’ αυτό και το φαινόμενο “φίλαθλοι και των δύο ομάδων σε ένα γήπεδο” είναι ακόμα όνειρο μακρινό έως και γελοία αυταπάτη.
Γι’ αυτό και οι τελευταίοι τελικοί Κυπέλλου έχουν γίνει κεκλεισμένων των θυρών, σαν να ξεμείναμε στην covid εποχή. Ναι, ο περυσινός τελικός ήταν μια “γιορτή”, είχαμε “κρητική απόβαση” στην Αθήνα, χαρές, πανηγύρια και “έτσι πρέπει να είναι το ποδόσφαιρο”. Ξέρουμε όμως όλοι καλά, πως αν στη θέση του ΟΦΗ ήταν μια ομάδα από το BIG 5, το ποδόσφαιρο θα ήταν όπως το ξέρουμε: γυμνό και ντροπιασμένο.
Ξύλο και στο ποδόσφαιρο γυναικών;
Πριν από λίγες ημέρες, είχαμε εισβολή τραμπούκων σε αγώνα γυναικείου ποδοσφαίρου, χτυπήθηκαν αθλήτριες και φίλαθλοι που λίγη ώρα πριν είχαν φύγει με τα παιδιά τους ήσυχοι από το σπίτι, σκεπτόμενοι πως τίποτα δεν μπορούσε να πάει στραβά.
Το ακόμα πιο τραγικό είναι το ποσοστό της προσοχής που τράβηξε από τον κόσμο και -κυρίως- τα media αυτή η είδηση. Ελάχιστο. Γιατί;
Πρώτον και κύριο -ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας- διότι επρόκειτο για ποδόσφαιρο γυναικών. Δεύτερον και πιο δυσάρεστο, διότι δεν είχαμε νεκρό. Έστω κάποιον ή κάποια βαριά τραυματία. Ναι! Τότε να ασχοληθούμε με τεράστιους τίτλους. Να γράψουμε δακρύβρεχτα κείμενα και να προβάλουμε τα ασπρόμαυρα βίντεο με συγκινητικές μουσικές. Αλλιώς, είναι απλώς Κυριακή.
Διότι σε αυτή τη χώρα, με αυτούς τους προέδρους, αυτούς τους χούλιγκαν και αυτούς πολιτικά υπεύθυνους για τον αθλητισμό μας, φτάνουμε μέχρι αυτό το επίπεδο: ίσο με τον πάτο. Και όσες φορές έχουμε τολμήσει να σηκώσουμε κεφάλι και να πούμε “να, μπορούμε και καλύτερα”, έρχεται η ωμή πραγματικότητα να χώσει μια σφαλιάρα και να μας πει “όχι δεν μπορείτε” και να μας προσγειώσει ξανά».
