Για πάντα: Όσο ζω Μαζώ.

Η Μαρία Ζαφειράτου δεν μπορεί να πιστέψει ότι πέθανε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Κανείς μας δεν μπορεί.

«Τη δεκαετία που ζούσαμε τον κάθε έρωτα σαν να είναι ο πρώτος, ο ένας, ο μοναδικός και ο τελευταίος, εκείνη τη δεκαετία ήρθες στη ζωή μας. Να μας παρηγορήσεις, να μας ανεβάσεις, να μας ξυπνήσεις και να μιλήσεις μέσα μέχρι την πιο βαθιά μας φλέβα.

Τη δεκαετία που φεύγαμε το βράδυ από το σπίτι και παίρναμε κλειδιά, τσιγάρα, κινητό και γυαλιά ηλίου γιατί το πιθανότερο ήταν να πάμε κατευθείαν για δουλειά. Ερχόμασταν σε σένα και ξέραμε τί να περιμένουμε. Ήξερες κι εσύ. Ένα παιδί της νύχτας ήσουν και αυτό γινόμασταν μαζί σου κι εμείς.

Χωρίς δισταγμό, καμία υπεκφυγή πληκτρολογούσαμε τον αριθμό -πάντα με απόκρυψη- πάνω στο ρεφραίν “μου λείπεις, είσαι εδώ μα πάντα λείπεις, είσαι έρωτας αλήτης, όλο πίκρες με κερνάς”. Και μετά από λίγο, όχι ρε! Ανήκω σε μένα και στα όνειρα μου. Γιατί “Μια συγγνώμη μόνο δεν φτάνει και γι αυτό μην την πεις, φύγε πια και για μένα μην νοιαστείς”. 

Πώς το έκανες αυτό, δεν ξέραμε. Ήσουν πάνω στην πίστα αλλά ήταν σαν να βρίσκεσαι στο τραπέζι μας. Ήσουν ένας από εμάς. Ήξερες τις ιστορίες μας, τις καψούρες μας και τις έκανες τραγούδια. 

Και μάς έβαζες να ορκιστούμε στο ουίσκι που πίναμε πως “είσαι το λάθος μου το τελευταίο, όλα τελειώσανε τέρμα σου λέω”. Ούτε εσύ, ούτε εμείς το πιστεύαμε και φυσικά δεν το εννοούσαμε. “Αλλάξανε τα πλάνα μου”, έλεγες κι εμείς ακολουθούσαμε το μονοπάτι σου.

Εσύ κι η τρέλα σου, το πήγαινέλα σου. Με ένα Gucci φόρεμα έκανες την πλάκα σου. Έφυγες και πήρες μαζί σου ένα κομμάτι μας που κανείς δεν θα μπορέσει να αντικαταστήσει. Ένα κενό, ένα κενό που μεγαλώνει.

Αλλά εδώ, θα σαι πάντα εδώ».