«Η Μαρία Ζαφειράτου γράφει για το αγνό ποδόσφαιρο που όλοι οι ποδοσφαιριστές είχαν κι ίσως έχουν ακόμα μέσα τους»…
Αν πρέπει να περιγράψω το ποδόσφαιρο με μία εικόνα, δεν είναι ούτε ένα άπιαστο γκολ, ούτε μία εντυπωσιακή απόκρουση, ούτε κάποια μαγική ντρίμπλα.
Όλη η ουσία αυτού του αθλήματος που καθηλώνει εκατομμύρια κόσμου στο πέρασμά του είναι ο τρόπος που πανηγυρίζουν οι ποδοσφαιριστές μια σημαντική κατάκτηση: ένα Κύπελλο, ένα πρωτάθλημα.
Εκεί ακριβώς βλέπεις όλη την «παιδικότητα» αυτών των κατά τα άλλα ενηλίκων. Στα πρόσωπά τους ζωγραφίζονται ξανά τα 8χρονα, 9χρονα, 10χρονα χαμόγελά τους. Αγκαλιάζει ο ένας τον άλλον τόσο σφικτά αφού καμία απόσταση σοβαρότητας/σοβαροφάνειας δεν τους κρατάει χώρια πια. Χοροπηδάνε, τραγουδάνε και καβαλούν ο ένας τον άλλον σαν να μην υπάρχουν χιλιάδες κάμερες και εκατομμύρια μάτια γύρω τους.
Για λίγες ώρες γίνονται ξανά εκείνα τα παιδιά που αποφάσισαν πριν από πολλά πολλά χρόνια να κάνουν το χόμπι τους, την αγάπη τους, το πεπρωμένο τους επάγγελμα. Εκείνα, με τα μονίμως σχισμένα γόνατα και την μπάλα επέκταση των ποδιών τους. Εκείνα που έπεφταν για ύπνο και έβλεπαν ποδοσφαιρικά όνειρα πριν καν κοιμηθούν. Έβλεπαν να βάζουν τα πιο καθοριστικά γκολ, να κάνουν τις πιο αδιανόητες κινήσεις, να περνούν τις πιο συστημένες ασίστ. Να τους αποθεώνει ο κόσμος, ο Τύπος, ο πρόεδρος, ο προπονητής. Τέτοια όνειρα έβλεπαν.
Αλλά όταν ξυπνούσαν -κυριολεκτικά και μεταφορικά- τους περίμεναν απογοητεύσεις, τραυματισμοί, απορρίψεις, κλειστές πόρτες, ήττες, αποκλεισμοί, επικρίσεις. Δεν ήξεραν ότι η ζωή τους θα είχε κυρίως όλα τα παραπάνω. Δεν ρώταγαν; Αλλά συνέχισαν.
Συνέχισαν, γιατί οι μικρές, οι ελάχιστες χαρές, τούς γέμιζαν κουράγιο και δύναμη που έφταναν για χίλιες ζωές. Γι’ αυτό συνέχισαν. Εκεί που όλοι αναρωτιόντουσαν γιατί δεν τα παρατάνε, εκείνοι είχαν το παιδί μέσα τους, να τους λέει «μην ξεχνάς για ποιον λόγο ξεκινήσαμε».
Αυτό το παιδί λοιπόν, περιμένει υπομονετικά και βγαίνει μόνο όταν η χαρά είναι τόσο μεγάλη. Γιατί δεν χωράει και δεν θέλει να μείνει μέσα. Θέλει κι αυτό να βγει, να φωνάξει και να θυμίσει σε όλους από πού ξεκίνησε.
