Η Μαρία Ζαφειράτου γράφει για την σύλληψη ενός πατέρα τετράχρονου παιδιού μπροστά στα μάτια της και αναρωτιέτα, όπως όλοι μας αν υπάρχει κάποια Δύναμη που μπορεί να σταματήσει τέτοιες συμπεριφορές υποτιθέμενων γονέων…
«Παρασκευή βράδυ. Καθόμαστε έξω από γνωστό μπαρ στη Μιχαλακοπούλου. Στηριζόμαστε στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα με το ποτό στο χέρι και μιλάμε. Για τον πόλεμο. Για το πήξιμο στη δουλειά. Για το τι θα κάνουμε το Πάσχα. Για τα αποτελέσματα κάποιων εξετάσεων που έκανε ένας από την παρέα. Μια (επιτέλους) χαλαρή (επιτέλους!) Παρασκευή. Ξαφνικά βλέπουμε μηχανές της ομάδας Ζ.
Τρεις μηχανές σταματούν στο διπλανό μαγαζί. Ένας άνδρας τους καθοδηγεί. Μετά από λίγα λεπτά βγάζουν έναν τύπο δεμένο πισθάγκωνα και τον καθίζουν στο πεζοδρόμιο. Εικόνα που σου προκαλεί θλίψη. Δεν φαίνεται μεγάλος σε ηλικία. Δεν αντιστέκεται. Κάθεται. Παραδομένος.
“Ποιος να ξέρει τί έκανε;” αναρωτιόμαστε…
“Ο τύπος είναι λιώμα” μας λέει ένας που έρχεται από εκεί “δεν έχει ιδέα πού βρίσκεται”.
-Έκανε κάποια φασαρία;
-Όχι. Αλλά μαζί του είχε και το παιδί του. Ένα κοριτσάκι, είναι δεν είναι τεσσάρων χρόνων.
Καλύτερα να έτρωγα μπουνιά στο στομάχι. Καλύτερα να με έλουζαν με παγωμένο νερό. Καλύτερα να μην το μάθαινα. Προσπαθούσα να φανταστώ τον τρόμο του παιδιού στο μυαλό και την ψυχή του όταν είδε τους αστυνομικούς να περνούν χειροπέδες στον μπαμπά του. Και μετά προσπαθούσα να διαγράψω αυτή τη σκέψη. Αλλά ήταν πλέον αργά.
Όσο κι αν μιλούσαμε για άσχετα, αστεία, άλλα πράγματα με την παρέα μου, το μυαλό μου ήταν σε αυτό το παιδί. Που η φύση -και η λογική- ορίζει ένα παιδί πως πρέπει Παρασκευή βράδυ να είναι στο ζεστό του κρεβάτι. Άντε επειδή αύριο είναι Σάββατο, να βλέπει λίγο παραπάνω παιδικό από το κανονικό. Να έχει φάει το αγαπημένο του φαγητό και να είναι χορτάτο. Από φαί, αγάπη και στοργή. Όχι να γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της σύλληψης του μπαμπά του.
Δεν ξέρω καν αν δικαιούται ο τύπος να τον αποκαλώ έτσι. Διότι μπαμπάς δεν γίνεσαι απλώς επειδή το σπέρμα σου γονιμοποιήθηκε 9 μήνες πριν με ένα ωάριο.
Μπαμπάς δεν δικαιούσε να λέγεσαι αν απλώς παρακολουθείς -ή και όχι- μια γυναίκα να μεγαλώνει στα σπλάχνα της μια ζωή. Όχι. Δεν σε κάνει αυτό μπαμπά. Μπορεί να ακούγεται άδικο σε πολλούς -και καταλαβαίνω γιατί- αλλά μια γυναίκα ακόμα και μέχρι την ημέρα της γέννας έχει κάνει ήδη πάρα πολλά. Ο άνδρας ελάχιστα. Και χρειάζεται από εκείνη τη στιγμή να δώσει μια τεράστια μάχη προκειμένου να καλύψει αυτό το τεράστιο κενό. Όσοι το έχουν κάνει γνωρίζουν καλά τη διαδρομή αυτού του ιδιαίτερου μαραθωνίου. Οι υπόλοιποι παρίστανται και αυτοπροσδιορίζονται μπαμπάδες. Χωρίς καμία ουσία.
Έφυγα αρκετή ώρα μετά αλλά η σκέψη δεν υποχωρούσε. Αν μου έλεγαν “μπορείς να πάρεις αυτό το παιδί απόψε σπίτι σου;” θα ήθελα να το κάνω στη στιγμή. Τα χρόνια της ψυχοθεραπείας όμως, με έχουν διδάξει πως δεν μπορώ να παίρνω στους ώμους μου ευθύνες που δεν μου ανήκουν όσο κι αν με τραβάει η εσωτερική μου ανάγκη να λύσω τα προβλήματα όλου του κόσμου. Όσο κι αν νιώθω τύψεις γιατί δεν μπορώ να απαλύνω τον πόνο που περνάει από το οπτικό και νοητικό μου πεδίο.
Αν ακούει κάποια δύναμη εκεί πάνω, ας κάνει κάτι. Τουλάχιστον για τα παιδιά».
