Η Μαρία Ζαφειράτου αναρωτιέται πόσο ρατσισμό μπορεί να προκαλέσει ένας πανηγυρισμός και πώς τελικά πρέπει να πανηγυρίζουν οι παίκτες χωρίς να προκαλούν τους ρατσιστές…
«Κάπου ώπα με την κορεκτίλα παιδιά. Εντάξει, ποδόσφαιρο βλέπουμε, λέγονται αυτά τα πράγματα. Και στο κάτω κάτω της γραφής, τόσα εκατομμύρια παίρνουν, τώρα αυτό τους πείραξε; Τόσα κι άλλα τόσα διάβαζα με αφορμή την ρατσιστική επίθεση που ισχυρίζεται ότι δέχθηκε ο Βινίσιους από τον Πρεστιάνι στο ματς της Μπενφίκα κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης.
Όλο το σκηνικό ξεκίνησε από τον “προκλητικό” πανηγυρισμό-χορό του Βίνι στο σημαιάκι του κόρνερ και συνεχίστηκε με τον παίκτη να δείχνει τη φανέλα του στους αντίπαλους οπαδούς. Ο ποδόσφαιριστης των Μαδριλένων είπε στον διαιτητή ότι ο Πρεστιάνι τον αποκάλεσε “μαϊμού” περισσότερες από μία φορές, πράγμα όμως που δεν μπορούσε να αποδείξει καθώς ο δεύτερος φρόντισε να έχει καλυμμένο το στόμα του με τη φανέλα – Γιατί άραγε; Ο λόγος του ενάντια στον δικό του, δηλαδή. Ούτε μεσω var καταφέραμε να μάθουμε ποιος έχει δίκιο, ποιος άδικο, μεταξύ μας όμως, όλοι ξέραμε. Ευτυχώς, θα πω εγώ, σύσωμος ο ποδοσφαιρικός κόσμος βγήκε να στηρίξει τον Βινίσιους και να καταδικάσει τη ρατσιστική επίθεση του Πρεστιάνι.
O momento do que o Prestiani faz racismo com o Vini Jr 🤮 pic.twitter.com/jSIVSS92Ro
— Estatísticasdofut_ (@futestatistica1) February 17, 2026
Με μία εξαίρεση, τον Ζοσέ Μουρίνιο, ο οποίος σαν μάνα που ενώ ξέρει ότι το παιδί της είναι υπόλογο, θέλει να κρατήσει αποστάσεις και να αρχίσει τα “ναι μεν αλλά”. Απογοητευτική η στάση του Πορτογάλου τεχνικού, όχι μόνο για μένα που άλλωστε δεν θα χάσει και τον ύπνο του αν το μάθει, αλλά για πολλούς ανθρώπους των οποίων η γνώμη έχει χίλιους τόνους μεγαλύτερη βαρύτητα από τη δική μου.
Φυσικά και έχουμε δει προκλητικούς πανηγυρισμούς παικτών και προπονητών. Με χειρονομίες και εκφράσεις απαράδεκτες. Με σεξιστικές προσβολές, με ασέβεια σε σημαίες, θρησκείες και νεκρούς. Το να δείξει ένας παίκτης τη φανέλα του και να πει “ναι εγώ είμαι, αυτός είμαι” είναι πρόκληση που επιφέρει τέτοιο ξεσηκωμό;
Μεγάλη κουβέντα ανοίγει, σαφώς και οι γραμμές ή τα όρια του καθενός διαφέρουν ως προς τι αντιλαμβάνεται ως προσβολή, δεν μετρώνται με κιλά, με χλμ. Όμως (ευτυχώς) πλέον αυτό δεν ισχύει στις ρατσιστικές και τις σεξιστικές επιθέσεις. Εδώ δεν υπάρχει καμία υποκειμενικότητα. Εδώ το όριο είναι σαφές. Και εκείνοι που το βλέπουν θολό ή “ελα μωρέ τώρα με την κορεκτίλα σας, ούτε μια πλάκα δεν μπορούμε να κάνουμε “, είναι συνήθως άνθρωποι που δεν προβλήθηκαν ποτέ με τέτοιο τρόπο και δεν χρειάστηκε ποτέ να υπερασπιστούν τον εαυτό τους για τα αυτονόητα.
Είναι δηλαδή, σαν να λέω εγώ “εντάξει το καταλαβαίνω ότι κάπου μπορεί να υπάρχει λειψυδρία, αλλά μήπως μην υπερβαλλετε κιόλας!” ανοίγοντας ταυτόχρονα τη βρύση για να βάλω ένα ποτήρι νερό. Αν δεν το έχουμε ζήσει, καλό θα ήταν απλώς να κλείσουμε το στοματάκι μας και να ακούσουμε».
